2 سنتيمتر

من يومين شفت راجل بشوفه فى السنة مرة شفت الدكتور بتاعى اللى بكشف عنده عن اى حاجة وكل حاجة راجل متمكن جدا ما شاء الله مجرد ما بسلم عليه بنسي انى عيان اصلا وعلي طول يدينى دواء للى عندى بالظبط مهما كان وحتى لو كان مش تخصصه

المهم انى كنت عيان من حوالي شهر والموضوع زاد الايام دى بسبب ام الامتحانات والتوتر والعصبية والخوف فقررت اعصر على نفسى جريب فروت واروح اكشف

اتصلت حجزت معاد الساعة 10.30 وقعدت حوالى 4 ساعات قلقان وبفكر يا ترى هيقوللى ايه ياترى اللى عندى دا ليه علاج ولا العلاج لاعراضه بس زي البرد يا ترى ممكن يطلع مش عندى حاجة ويقوللى قوم بطل دلع يا ترى ممكن يقوللى انى فاضللى ايام معدودة روح صلي واعبد ربنا لغاية ما يحين اجلك... كنت خير فريسة للقلق حتى جاء الموعد

نزلت رحت للدكتور وكل خطوة كنت بقرب بيها من العيادة كل ما القلق يزيد والتعب يزيد واحس انى خلاص نهايتى على سرير الكشف لغاية ما وصلت

دخلت العيادة وتذكرت (اللى يشوف بلاوي الناس...) ثم ذهبت للممرضة اللى بقالها مع الدكتور اكتر من 15 سنة واللى برغم طيبتها الشديدة الا انها قاسية جدا وبتتعامل مع الناس بتعالى ودا شفته فى كل الممرضات القلائل اللى شفتهم فى حياتى مع ان اللى بشوفه فى الافلام انهم حنينين جدا وحلوين جدا بس الواقع دايما مختلف ولو ربع درجة فهرنهايت عن الافلام..

طول عمري بكره الانتظار وخصوصا فى الاماكن المغلقة اللى فيها ناس مرصوصة جنبى كلهم فى انتظار دورهم قعدت مضطر جنبهم استنى دورى (مع انى حاجز ورايح فى ميعادي)

وانا قاعد سرحت بفكري ورجعت ل 6 سنين فاتت كنت تعبان جدا بردة بس ما رحتش للدكتور هو اللى جالى البيت لانى مكنتش قادر اقوم من على السرير ..

كنت ساعتها فى تالتة ثانوى فى اوقات الامتحانات بردة وكله بسبب ام المذاكرة ضغطت على نفسي جامد ساعتها لغاية ما جبت جاز ورقدت ما قدرتش اقوم وجالي دكتور شاب "هو اللى لاقوه ساعتها" بصلى بشفقة وابتسم وسألنى "فى ثانوية عامة ؟" ...وكأن زباينه فى الوقت دا كان كلهم ثانوية عامة المهم قاللى عندك انيميا وكتبلى على فيتامين ومشي ..

"رقم 16" تنادي الممرضة "الطيبة" فاقوم اشكى للدكتور يمكن يقوللى ابعد عن البيبسي والشاي والقهوة والمذاكرة..

دخلت سلمت عليه وسألنى على اسمى واذا كنت مدخن وكتب "سموكر" على الروشتة انا قلت بس يبقى العلاج انى ابطل تدخين ..

حكيت له اللى عندى وكشف عليا بالمنظار ..قعد رايح جاي بالمنظار لغاية ما وقف وقاللى عندك حصوة بصيتله مستنيه يكمل راح قاللى حصوة اهى 2 سم انا سمعت 2 سنتى دى وقلبى وقع في رجليا 2 سنتى دي قد عقلة صباعي الخنصر -او السبابة مش هتفرق- .. بعديها قاسلى الضغط وقال كلام مفهمتش منه حرف لانى كنت مذهول مع انى كنت متوقع اسوأ من كدة بس الواقع شىء تانى غير التوقع

كتبلي على دوا مؤقتا لغاية ما يشوف التحاليل اللى طلبها ضروري تانى يوم..

رحت تانى يوم بعد احلام وكوابيس لخصت كل السيناريوهات المتوقعة لمقابلة الدكتور اخدت نتيجة التحليل ورحت دخلت للدكتور بص بسرعة فى الورقة وقاللى "لا تمام تمام زي ما قلتلك 5 كبايات ميه و5 سوايل .. واستمر على الدوا لغاية ما تجيلى يوم الاتنين"

اتخنقت جدا –بس من جوايا ارتحت- فقلتله يعنى يا دكتور الدوا والميه وان شاء الله هاخف قاللى ايوة ان شاء الله متقلقش.. يعنى ممنعش اى حاجة يا دكتور-بلمح على السجاير- "لا لا هي الفراولة والمنجا بس بلاش منهم"

خرجت مش عارف احس بايه احس بالالم اللى فيا ولا الحيرة والقلق من مدى فاعلية العلاج دا ولا افكر ان الالم دا كله تكفير عن ذنوبي واقول الحمد لله ولا افكر فى المذاكرة اللى ورايا وانا سايبها عشان بتلكك اساسا ولا الاحباط اللى حوالينا بسبب الاسعار والبطالة والجهل اللى بلدنا غطسانة فيه ومش ناوية تقب ...